Stelling: Stiekem zijn we allemaal seksist

Frank Meester
Schrijver en filosoof 

‘Een paar jaar geleden vertelde mijn vrouw dat ze zojuist achter een moeder had gefietst. Naast die moeder fietste een kindje. Ze kon de twee niet inhalen doordat het kindje nogal aan het slingeren was. Die moeder lette niet op haar kind. Ze liet het daar maar naast zich slingeren. Mijn vrouw vond het gevaarlijk en maakte zich er kwaad over. Toen het fietspad wat breder werd, kon ze de twee eindelijk passeren. Nu viel haar op dat de moeder geen moeder was, maar vermoedelijk de vader, het was namelijk een man met lang haar waardoor hij vanachter meer op een vrouw leek. Ze vergaf hem onmiddellijk zijn onoplettendheid. Bij een vader is dat juist leuk. Van hem wordt verwacht dat hij 'spannende' dingen doet met z'n kinderen. Tegelijkertijd schrok mijn vrouw van haar eigen vooroordelen over mannen en vrouwen.
Dat ik zelf een seksist ben – hoewel ik mijn best doe om het niet te zijn – dat wist ik wel, maar dat mijn vrouw het ook is, was nog niet tot me doorgedrongen. Maar zo gek is het natuurlijk niet. Ik vrees inderdaad dat we allemaal seksist zijn.’