#Ikschrijf-finalist: Marjolein Lanzing

Over Marjolein

marjolein

Toen vorig jaar de genomineerden voor de Socratesbeker (prijs voor het beste filosofieboek) bekend werden gemaakt, was dat het zoveelste teken dat vrouwen ondervertegenwoordigd zijn in het publieke debat, zegt Marjolein Lanzing. ‘Als je het eenmaal ziet, dan zie je het overal. Vandaag een panel met alleen mannelijke wetenschappers, morgen een evenement met acht experts op het podium – allemaal man.’ Toch vindt ze het belangrijk om niet in de slachtofferrol te kruipen. ‘Het gaat om structurele problemen die je niet in je eentje oplost. Maar als we verandering willen, moeten we wel in actie komen. Toen ik lucht kreeg van de essaywedstrijd #ikschrijf, vond ik dat dus niet alleen een sympathiek initiatief, maar ik vond ook dat ik er als vrouw gehoor aan moest geven.’

Daarom schreef ze een essay over een anekdote uit haar leven als promovenda filosofie aan de Technische Universiteit Eindhoven. ‘Ik vind het belangrijk dat mijn studenten leren dat technologie nooit neutraal is. Een zelfrijdende auto die je utilistisch programmeert functioneert bijvoorbeeld heel anders dan een auto die je Kantiaans programmeert. Maar dat die boodschap niet altijd overkomt zoals ze bedacht had, merkte Marjolein toen er aan het eind van haar college een discussie losbarstte tussen enkele studenten… Hoe dat ging, lees je in haar essay.

Over haar essay

Marjolein Lanzing richt zich op de ethische kant van technologische vooruitgang: ‘Ontwerpen kunnen mijn studenten. Ze presenteren ideeën en mogelijkheden waar Isaac Asimov nog een sciencefiction puntje aan kan zuigen. Moeilijker is het om de maatschappelijke betekenis van de ontwerpen in te schatten; om een stap terug te doen en jezelf eens af te vragen in wat voor samenleving je eigenlijk wil leven en om te beoordelen of je ontwerp dat beeld ondermijnt of versterkt. We maken constant iets van de toekomst. De vraag is hoe we er iets betekenisvols maken. Dat kan alleen als we de juiste ethische vragen stellen.’