Waarom doen wij dit?

In een democratische samenleving zou de kans dat jouw stem gehoord wordt niet moeten afhangen van zaken die er niet toe doen, zoals geslacht of etniciteit. Helaas is dat wel het geval.

#Ikschrijf constateert dat meer dan de helft van de afgestudeerden aan de universiteit vrouw is (dat geldt al vanaf de generatie geboren in de jaren zeventig), maar dat zij significant minder opiniestukken en non-fictie boeken schrijven, en minder vaak worden uitgenodigd als spreker op radio, televisie en in debatten. De groep vrouwen die wél een plekje heeft veroverd in het publieke debat, is opvallend homogeen.

#ikschrijf wil daar verandering in brengen. Dat doen we door het gesprek aan te gaan met auteurs, uitgevers en wetenschappers; door een inhoudelijk debat aan te zwengelen over de inrichting van het publieke debat en door het organiseren van een essaywedstrijd voor vrouwen.

Zo hopen we talentvolle vrouwen aan het schrijven te krijgen. En omdat het old boys network wel een frisse wind kan gebruiken, stellen we de tien beste schrijvers voor aan een aantal van de beste uitgevers van het land. 

Het begon allemaal met...

De nominaties voor de Socratesbeker 2016 - prijs voor het beste filosofieboek. Op de lijst van twintig kanshebbers stonden opvallend genoeg maar twee boeken van een vrouwelijke auteur. Dat was wel een klein onderzoekje waard, vonden wij. De prijs bleek nog nooit gewonnen te zijn door een vrouw. Ook in 2016 zou dat niet gebeuren.

Een seksistische jury?

Nee hoor. De harde waarheid was veel vervelender: vrouwen publiceren geen boeken! Onder de 64 filosofieboeken die het afgelopen jaar verschenen, waren er maar zes van een vrouwelijke auteur.

Hoe kan dat?

Dat vragen wij ons ook af. Daarom publiceerden we een manifest en riepen we collega-journalisten en -filosofen op om op onderzoek uit te gaan. Onder de hashtag #ikschrijf werd veel gespeculeerd, op filosofieblog Bij Nader Inzien deelden filosofen Fleur Jongepier en Ingrid Robeyns waardevolle ideeën. We werden geïnterviewd door Trouw (en omdat een enkeling het nog niet helemaal begreep, schreven we nog een extra stukje voor deze krant). We organiseerden een gesprek tussen Zihni Özdil en Fleur Jongepier over diversiteit in het publieke debat op de Filosofie Nacht. En we planden een rondetafelgesprek met een aantal Nederlandse uitgevers. En toen...

Toen ontstond er een plan..

De uitgevers weten ook niet hoe het zit. Maar één ding weten ze zeker. Een manuscript dat geschreven is door een vrouw heeft bij hen minstens zoveel kans om gepubliceerd te worden als een manuscript van een man. Het probleem is: slechts een klein deel van alle inzendingen kómt van een vrouw. En wat doen de uitgevers daaraan? Niets. Ze hebben daar simpelweg de tijd niet voor. Natuurlijk sporen ze regelmatig iemand aan om een boek te schrijven, maar dat is vaak een man - die zitten nu eenmaal in hun netwerk. Vaak hebben ze al eerder een boek geschreven. En zo is het cirkeltje rond.

Toen we ons dat realiseerden daar aan die tafel, was iedereen het erover eens: dit verandert niet vanzelf. We moeten actief op zoek naar vrouwelijk talent.

Ontdek hoe →